شیراحمد شیرانی، زندانی سیاسی تبعیدی در زندان اردبیل یازدهمین سال از مدت محکومیت خود را بدون یک روز مرخصی سپری میکند. آقای شیرانی در خرداد ۸۹ بازداشت و در یک دادگاه پر ابهام توسط دادگاه انقلاب به ۲۲ سال حبس در تبعید محکوم شد.
مرتضی امیدبیگلو، یکی از بازداشت شدگان اعتراضات سراسری سال ۹۸ موسوم به “اعتراضات آبان” دوره محکومیت خود را در زندان تهران بزرگ سپری میکند. آقای امیدبیگلو پیشتر توسط دادگاه انقلاب تهران به ۱۴ سال حبس تعزیری، ۲۲۲ ضربه شلاق و از بابت مجازات تکمیلی به ۳ ماه خدمت رایگان روزی ۴ ساعت به عنوان آرایشگر در دیوان ویژه ناجا محکوم شده است. وی با نوشتن نامهای که در ادامه میآید به شرح چگونگی بازداشت و بازجوییهای توام با تهدید، شکنجه و ضرب و شتم خود پرداخته است. او در بخشی از نامه خود گفته است «ساعت ۳ بامداد مورخ ۳ آذرماه ۹۸ درحالیکه کنار همسرم و کودک ۸ ماههام خوابیده بودیم و بچهام در بغلم خوابیده بود اسلحه را روی صورتم قرار داده و بازداشت شدم و بیدار شدم و دیدم ۴ نفر با سلاح گرم داخل منزل، ۴ نفر داخل حیاط و ۴ نفر مقابل درب منزلی که بنده مستاجر آن بودم ایستادهاند.»
نرگس محمدی، سخنگو و نایب رئیس کانون مدافعان حقوق بشر محبوس در زندان زنجان با وجود بروز علائم بیماری کرونا از رسیدگی پزشکی محروم است. گفته میشود حال عمومی خانم محمدی و شش زندانی دیگر در زندان زنجان از هفته گذشته تاکنون بدتر شده است. این فعال حقوق بشر به آمبولی ریه مبتلاست که همین امر جان او را در برابر کرونا بیش از سایرین در معرض خطر قرار میدهد.
سید محمود موسوی مجد، دانشجوی سابق دانشگاه آمریکایی لبنان و زندانی امنیتی محبوس در زندان است. آقای موسوی مجد در سال ۱۳۹۷ بازداشت و به ایران منتقل شد. او پس از مدتی توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به اتهام “جاسوسی” به اعدام محکوم شد. این حکم نهایتا در دیوان عالی کشور نیز تایید شد.
حمزه درویش، زندانی سنی مذهب زندان رجایی شهر کرج در نامهای سرگشاده خطاب به رئیس قوه قضاییه نسبت به روند قضایی حاکم بر دادگاههای انقلاب و دخالت وزارت اطلاعات در صدور احکام و اعاده دادرسی اعتراض کرده است. وی در بخشی از این نامه میگوید “آیا میدانید چه ظلمهایی در حق زندانیان سیاسی از جانب کارشناسان وزارت اطلاعات صورت میگیرد؟ ظلمهایی همچون، شکنجه روحی و روانی و جسمی در هنگام بازجویی، گرفتن اعترافات اجباری و دیکته شده و ارجاع این اعترافات به عنوان مدارک مستدل به مراجع قضایی و دادگاههای که کارشناسان وزارت اطلاعات با اعمال نفوذ در آن حق دفاع و داشتن وکیل را از متهم گرفته و طی یک دادگاه فرمایشی و پنج دقیقهای، متهم را به حبسهای سنگین محکوم کرده و حکم صادر شده در مدت زمان کوتاهی به تایید دیوان عالی کشور رسیده و حق اعاده دادرسی از متهم نیز سلب میشود.”
نصرالله لشنی، زندانی سیاسی که در حال سپری کردن دوران محکومیت ۶ ساله خود در زندان اوین است نامه ای سرگشاده نوشته است. وی در این نامه مردم ایران را خطاب قرار داده و در بخشی از آن گفته است “از خرداد سال ۹۲ تا امروز به مدت ۶ سال تمام در حال بازجویی شدن هستم. حتی در زندان هم مرا راحت نمی گذارند و با آنکه دادگاهی و محکوم شده ام، به ۲۰۹ میبرند و همچنان بازجویی می کنند. همه آنان که بازجویی شدهاند نیک میدانند که ۶ سال بازجویی شدن چه فشاری بر روان آدمی وارد میکند و چه عذابی است که انسان را وامیدارد مرگ را به زیستن ترجیح دهد”.
آنچه در پی میآید گزارش ماهانه و اجمالی از وضعیت حقوق بشر در ایران در دوره زمانی مرداد ماه ۹۸ است که به همت نهاد آمار، نشر و آثار مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران تهیه شده است، این گزارش با توجه به حجم محدود آن و نیز به دلیل عدم اجازه فعالیت گروههای مستقل مدافع حقوق بشر در ایران نمیتواند بازتاب بینقص وضعیت حقوق بشر در ایران باشد.
بر اساس گزارش کارگروه تحقیق سازمان ملل درباره ناپدید شدن های قهری یا ناخواسته که اخیراً منتشر شده است، فرزاد کمانگر، شیرین علم هولی، علی حیدریان و فرهاد وکیلی به عنوان ناپدیدشده های قهری شناخته شده اند. بر این اساس مقامات ایرانی موظف هستند که ضمن روشن کردن سرنوشت آنان، در صورت ادعای اجرای حکم اعدام، محل دفن این زندانیان را اعلام کنند. این چهار زندانی سیاسی کرد به همراه مهدی اسلامیان در تاریخ ۱۹ اردیبهشت ماه ۱۳۸۹ در زندان اوین اعدام شده و تاکنون محل دفن آنها به خانواده های شان اعلام نشده است.
حمزه درویش، زندانی سنی مذهب محبوس در زندان رجایی شهر کرج که مدعی است مدتی را در زندان داعش بوده و پس از فرار و گرفتن امان نامه از سفارت ایران در آنکارا، خود را به نیروهای امنیتی ایران معرفی کرده است، پس از یک سال آزادی با قرار وثیقه مجددا بازداشت و در دادگاهی پر ابهام به ۱۵ سال حبس محکوم شده است. وی با نگارش نامهای سرگشاده از گشایش پرونده ای در دادیاری شعبه ۹ دادسرای رشت پس از درخواست های مکرر و واخواهیاش خبر داده و گفته است تا زمان رسیدن به حقوق خود و تبرئه کامل از این پرونده و اتهامات سکوت نخواهد کرد.
سازمان عفو بین الملل در گزارشی وضعیت فعالان زنان و تاثیر حجاب اجباری در جمهوری اسلامی ایران را بررسی کرده و با ذکر مواردی از سبک زندگی زنان و دختران، آن را نه “مدینه ضاله تخیلی” بلکه واقعیت روزمره زندگی دانسته است. در این گزارش ضمن اشاره به بازداشت معترضین به حجاب اجباری در ایران، آمده است که قوانین حجاب اجباری تبعیض علیه زنان است و به “اراذل و اوباش” اجازه می دهد ارزش های اسلامی را به زنان تحمیل کنند.