یک لیوان آب کدر را با همه ی آلودگی ها و ذرات درونش تجسم کنید.

اگر دائما آبی تمیز را درون این لیوان بریزیم تا محتوای لیوان سرریز شود، بالاخره همه ی آب کثیف از لیوان خارج می شود و آبی که لیوان را پر می کند، کاملا شفاف خواهد بود.

لازم نبود که سعی کنیم از شر آب کثیف لیوان خلاص شویم. فقط بكافى بود آنچه را درست بود جایگزین می کردیم و طولی نمی کشید که آنچه غلط بود، از بین می رفت.

 همین امر درباره ی شیوه ی فکر کردنمان و محتواى ذهنى ما نيز صادق است.

 اگر به داشتن افکار درست و بر خاسته از واقعيت ها عادت کنیم،   آنگاه شناخت و درك ما از واقعيت ها ، جايگزين باورها و افكار منفى خواهند شد و نتيجتا زندگى ما را دگرگون خواهند كرد.

جوئل اوستین

محتواى ذهن

برای پرسشگری، ذهن باید فعال باشد. اما باید میان فهم و فهمیدن تفاوت قائل شویم. همه‌ی ما یک فهم‌هایی داریم. همان‌ که همه می‌دانیم، فهم‌های ما است. اما فهم‌ کافی نیست، فهمیدن است که اهمیت دارد. کسی که یک کلمه می‌داند ولی فهمیدن دارد، نسبت به كسى که همه علوم را می‌داند، اما هنر فهمیدن ندارد، برتری دارد.

او یک کلمه می‌داند، اما فهمیدن دارد، به همین دلیل در حرکت است.

فرق بین فهم و فهمیدن آن است که پرسش از فهمیدن می‌آید نه از فهم. پرسش معمولاً در فرهنگ‌های دینی مطلوب نیست.  [از خداوند بازخواست نمی‌شود اما از انسان‌ها بازخواست خواهد شد.]، از کار خدا هیچ نپرس. از کار خدا سر در نمی‌آوری. خدا مسؤول نیست و نمی‌توان از او سؤال کرد، اما همه مردم مسول‌اند و باید پاسخگوی کاری باشند که انجام می‌دهند.

  به خواندن ادامه دهید →