میثم جولانی، فعال ترک (آذربایجانی) و یکی از بازداشت شدگان اعتراضات آبان ۹۸ توسط دادگاه کیفری ۲ اردبیل به ۱۳ ماه حبس تعزیری و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد. آقای جولانی پیشتر به صورت غیابی در همین شعبه به ۶ ماه حبس تعزیری و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد که پس از وارد شناخته شدن اعتراض وی به نحوه دادرسی، دادگاه مجددا وقت رسیدگی تعیین کرد اما پس از دادرسی مجدد محکومیت او به بیش از دو برابر افزایش یافته است.
آتنا دائمی، کنشگر مدنی محبوس در زندان اوین از بابت پروندهای که در دوران حبس علیه او گشوده شده توسط شعبه ۲۴ دادگاه انقلاب تهران به ۲ سال حبس تعزیری و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد. خانم دائمی در حالی که از سال ۹۵ دوران محکومیت ۵ ساله خود را در زندان اوین طی میکرد تیرماه سال گذشته نیز در پروندهای دیگر که در دوران حبس علیه او گشوده شد، به ۳ سال و ۷ ماه حبس تعزیری که ۲۵ ماه از آن قابل اجراست محکوم شد.
دو تشکل دانشجویی دانشگاه شیراز در بیانیه ای مشترک نسبت به صدور حکم حبس و شلاق علیه سیاوش نوروزی، دانشجوی دانشگاه شیراز و افزایش فشار بر دانشجویان واکنش نشان دادند. این دو انجمن دانشجویی در بخشی از این بیانیه با محکوم کردن افزایش فشار بر دانشجویان گفتهاند «به طور کلی نهادهای امنیتی موجود در دانشگاه اجازهی تجاوز به حریم خصوصی دانشجویان را برای پیشبرد منافع سازمان اداری که به آن تعلق دارند، حق مسلم خود پنداشته که البته ورود بلامانع و همه روزهی آنان به صفحههای مجازی و خصوصی دانشجویان مثال بارز این عمل متجاوزانه است. حراست دانشگاهها در جزئیترین فعالیت خصوصی دانشجویان در فضای مجازی و مسائل شخصی آنها مداخله میکنند اما در حفاظت از حریم هویتی دانشگاه و دانشجویان ناتوان هستند و برای مدیریت دانشگاه از فرط بیکفایتی از دیگر نهادها مساعدت میجویند. آیا این حجم از وابستگی دانشگاه و سرکوب دانشجویان مجال اندیشه را برای آنان، به عنوان بدنهی نخبگانی کشور، باز میگذارد؟ به نظر میرسد هدف آقایان از گستردگی خفقان دانشجویی، ساخت قشری مطیع، در بند، بی کفایت و درگیر با واپسگرایی است که از فرط ترس و رخوت برای چند صباحی زیستن در فراسوی میلههای زندان، رشتههای آینده پردازی وطن خود را گسسته و میلی برای حضور در کشور نداشته باشند.»
آنچه در پی میآید گزارش ماهانه و اجمالی از وضعیت حقوق بشر در ایران در دوره زمانی خردادماه ۹۹ است که به همت نهاد آمار، نشر و آثار مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران تهیه شده است. این گزارش با توجه به حجم محدود آن و نیز به دلیل عدم اجازه فعالیت گروههای مستقل مدافع حقوق بشر در ایران نمیتواند بازتاب بی نقص وضعیت حقوق بشر در ایران باشد.
پنج تن از زندانیان محبوس در زندان تهران بزرگ در سومین و چهارمین روز از اعتصاب غذای خود بسر میبرند. این اعتصاب با طرح خواسته انتقال به زندان محل سکونت صورت گرفته است. این شهروندان به دلیل دوری راه قادر به ملاقات با خانواده و فرزندان خود نیستند و از حدود ۱ تا ۳ سال قبل در زندان بسر میبرند.
بهنام محجوبی، درویش گنابادی طی احضاریه ای جهت اجرای حکم ۲ سال حبس تعزیری به شعبه ۱ واحد اجرای احکام دادسرای اوین احضار شد. آقای محجوبی پیشتر توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به تحمل ۲ سال حبس تعزیری و دو سال ممنوعیت از عضویت در احزاب، گروه ها و دسته جات سیاسی یا اجتماعی محکوم شده است.
میثم جولانی، فعال ترک (آذربایجانی) و یکی از بازداشت شدگان اعتراضات سراسری سال ۹۸ موسوم به “اعتراضات آبان”، به صورت غیابی توسط دادگاه کیفری ۲ اردبیل به ۶ ماه حبس تعزیری و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد. آقای جولانی امروز دوشنبه ۲۶ خردادماه پس از حضور در شعبه مربوطه و دریافت حکم درخواست واخواهی خود را ثبت کرده است. صدور رای دادگاه این شهروند در حالی صورت گرفته است که وی تاکنون ابلاغیه ای مبنی بر حضور در جلسه دادگاه دریافت نکرده است.
حسین هاشمی، یکی از بازداشت شدگان اعتراضات سراسری سال ۹۸ موسوم به “اعتراضات آبان” توسط دادگاه انقلاب تهران به ۶ سال حبس تعزیری، ۷۴ ضربه شلاق و از بابت مجازات تکمیلی به رونویسی از کتاب های “سه دقیقه در قیامت، گناه شناسی نوشته محسن قرائتی و ۵۳ سال عصر پهلوی به روایت دربار” و همچنین شست و شوی میت به مدت یک ماه روزی چهار ساعت در بهشت زهرا محکوم شده است. این حکم نهایتا توسط دادگاه تجدیدنظر استان تهران عینا تایید شد.
طی هفتههای اخیر پس از حضور اعضای جامعه اقلیتهای جنسی و جنسیتی در لایوهای اینستاگرامی پربازدید، شماری از آنها توسط نهادهای امنیتی احضار و بازجویی شدند. بنا به اطلاعات دریافتی، تعدادی از این افراد بخصوص در استانهای شمال غرب ایران احضار و در صورت ادامه این فعالیتها تهدید به برخوردهای قضایی جدی شدند.
آنچه در پی میآید گزارش ماهانه و اجمالی از وضعیت حقوق بشر در ایران در دوره زمانی اردیبهشت ماه ۹۹ است که به همت نهاد آمار، نشر و آثار مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران تهیه شده است، این گزارش با توجه به حجم محدود آن و نیز به دلیل عدم اجازه فعالیت گروههای مستقل مدافع حقوق بشر در ایران نمیتواند بازتاب بی نقص وضعیت حقوق بشر در ایران باشد.