یقینا ذهن نیازمند تغذیه، یعنی مصالح از بیرون است.‌ اما همه‌ی آن‌چه ما می‌خوریم بی‌درنگ وارد اندامگان نمی‌شود، بلکه این تنها پس از هضم رخ می‌دهد، که به موجب آن نیز تنها بخش کوچکی از غذا واقعا جذب می‌شود، و مابقی از دستگاه گوارش عبور می‌کند، طوری که خوردنِ بیش از توانِ هضم بی‌فایده و حتی زیان‌آور است. در مورد آن‌چه می‌خوانیم نیز همین‌طور است؛ مطالعه تنها تا جایی که مصالحِ تفکر را در اختیار ما بگذارد بینش وشناخت به معنای صحیح را افزایش می‌دهد.

جهان همچون اراده و تصور

شوپنهاور