چرخه اعدام در خصوص محکومان مواد مخدر در طول سال های گذشته، بی رویه اعمال می شد. حاصل کار اما بی نتیجه بودن و عدم ثمربخشی سیاست های کیفری در قبال این پدیده بود. ناکارآمدی اعدام در گستره وفور مواد مخدر در سطح جامعه و افزایش روزافزون معتادین در کشور آشکار بود. از این رو، نظام قضایی ما سال ها با نوعی سردرگمی در مقابله با پدیده قاچاق مواد مخدر مواجه بود.
آتنا دائمی، کنشگر مدنی محبوس در زندان اوین با نگارش نامهای سرگشاده در واکنش به اعدام “لقمان مرادی”، “زانیار مرادی” و “رامین حسین پناهی”، زندانیان سیاسی که روز شنبه ۱۷ شهریورماه در یک روند پرابهام حقوقی و علیرغم اعتراضات بینالمللی، در محل نامعلومی در استان تهران و بدون ابلاغ به وکلایشان و عدم امکان حضور وکلا در زمان اجرای حکم اعدام شدند، این واقعه را به خانوادههایشان تسلیت گفته است. خانم دائمی در بخشی از این نامه میگوید “زانیار و لقمان و رامین را نکشتید، بلکه آنها را در دلهای ما عزیزتر و دنیا را عزادار کردید”.
سحرگاه روز چهارشنبه ۱۴ شهریور ماه، دستکم ۸ زندانی در زندان رجایی شهر کرج اعدام شدند. ۲ زندانی نیز با اخذ مهلت از اولیای دم از پای چوبه دار به بند بازگشتند.
روز چهارشنبه مورخ ۱۴ شهریورماه زانیار و لقمان مرادی، دو زندانی سیاسی محکوم به اعدام در زندان رجایی شهر کرج به بهانهی ملاقات با مدیر زندان از بندهای خود به بیرون فراخوانده شدند. همزمان با انتقال آنها به نقطهای نامعلوم، تلفنهای عمومی زندان نیز قطع شده است. از سوی دیگر خانواده مرادی میگویند از طرف زندان با آنها تماس گرفته شده و خواسته شده است برای ملاقات با زانیار و لقمان به زندان مراجعه کنند. نشانهای که معمولا در مورد زندانیان محکوم به اعدام پیش از اجرای حکم دیده میشود. وضعیت پرابهام این دو زندانی بر نگرانیها از وضعیت رامین حسین پناهی، زندانی سیاسی که با شرایط مشابه در همین محل در معرض اعدام قرار دارد نیز میافزاید.
سحرگاه روز دوشنبه ۱۲ شهریورماه ۱۳۹۷، سه زندانی سیاسی محبوس در زندان زاهدان که دو روز پیش جهت اجرای حکم به سلول انفرادی منتقل شده بودند، اعدام شدند. این زندانیان تنها یک روز پس از بروز درگیری میان گروه مسلح اپوزیسیون در بلوچستان با نیروهای امنیتی برای اجرای حکم اعدام فراخوانده شدند.
آنچه در پی میآید گزارش ماهانه و اجمالی از وضعیت حقوق بشر در ایران در دوره زمانی مرداد ماه ۹۷ است که به همت نهاد آمار، نشر و آثار مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران تهیه شده است، این گزارش با توجه به حجم محدود آن و نیز به دلیل عدم اجازه فعالیت گروههای مستقل مدافع حقوق بشر در ایران نمیتواند بازتاب بی نقص وضعیت حقوق بشر در ایران باشد.