دادگاه تجدیدنظر استان اردبیل میثم جولانی، فعال ترک (آذربایجانی) و یکی از بازداشت شدگان اعتراضات آبان ۹۸ را از اتهام مطروحه تبرئه کرد. آقای جولانی پیشتر در مرحله بدوی توسط شعبه ۱۰۲ دادگاه کیفری ۲ اردبیل به صورت غیابی به ۶ ماه حبس تعزیری و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شده بود. پس از وارد شناخته شدن اعتراض وی به نحوه دادرسی، دادگاه مجددا وقت رسیدگی تعیین کرد اما پس از دادرسی مجدد محکومیت او به ۱۳ ماه حبس تعزیری و ۷۴ ضربه شلاق افزایش یافت.
علی عزیزی، فعال ترک (آذربایجانی) توسط شعبه ۳ دادگاه انقلاب تبریز به ۶ سال حبس محکوم شد. در صورت تایید این حکم در مرحله تجدیدنظر، از این میزان ۵ سال زندان به عنوان مجازات اشد در خصوص وی قابل اجرا خواهد بود.
جلسات دادگاههای رسیدگی به اتهامات حسین محمدیان، فعال ترک (آذربایجانی) در تاریخ ۷ و ۱۷ دیماه به ترتیب در شعبه ۲ دادگاه انقلاب و شعبه ۱۱۲ کیفری دو تبریز برگزار خواهد شد. آقای محمدیان پیشتر در تاریخ ۲۶ مهرماه امسال توسط نیروهای امنیتی بازداشت و ۱۵ روز بعد با تودیع قرار به صورت موقت و تا پایان مراحل دادرسی آزاد شد.
پرونده امیرحسین مرادی، سعید تمجیدی و محمد رجبی، سه تن از شهروندان بازداشت شده در جریان اعتراضات آبان ۹۸ پس از پذیرش درخواست اعاده دادرسی در دیوان عالی کشور، جهت رسیدگی مجدد به شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران به عنوان شعبه هم عرض رسیدگی ارجاع داده شد. این افراد که هماکنون در زندان تهران بزرگ بسر میبرند، پیشتر توسط دادگاه انقلاب تهران به اعدام و مجموعا ۳۸ سال زندان و ۲۲۲ ضربه شلاق محکوم شدهاند.
حسینیه انتخابی حسنلویی، بابک حسین زاده، رضا ابراهیم زاده، رامین خدابخش، امیر عزتی حیدرلو، رامین دهقان، یونس شیرزاد جوان، عرفان مهدیخانی ساعتلو، سالار طاهر افشار، جواد رضایی، فرهاد محمدی و سهند بهنمون ۱۲ تن از فعالین ترک (آذربایجانی) توسط شعبه ۸ بازپرسی دادسرای عمومی و انقلاب ارومیه با تعلیق ۱۲ ماهه قرار تعقیب از بابت پرونده خود روبرو شدهاند.
براساس اعلام قوه قضاییه، ۱۵۷ نفر از زندانیان سیاسی و امنیتی از جمله محکومین اعتراضات آبان ۹۸ عفو خواهند شد، اما به گفتهی وکلای این زندانیان گویا در عمل این اتفاق رخ نداده است و حتی افرادی که در این یکسال با وثیقه خارج از زندان بوده و یا پرونده آنها در حال رسیدگی بود راهی زندان شدند. به گفته مصطفی نیلی وکیل تعدادی از زندانیان اعتراضات آبانماه “فقط ۶۰ زندانی عفو خوردهاند که ۲۵ نفر از آنها نیز دراویش گنابادی بودند که تبعید آنها لغو شد”. احمدرضا حائری، فعال سیاسی با اشاره به اینکه هزار پرونده امنیتی مفتوح در دادسرای اوین وجود دارد، افزود “تصور من این است، عفوی در کار بوده اما کسانی را آزاد کردند که اساسا زندان نرفته بودند”. به گفته او امین وزیری، دادیار ناظر بر زندانیان سیاسی که خود را مسول اعطای مرخصی به زندانیان میداند، میگوید “من خودم دو سال است به مرخصی نرفتهام. شما زندانیان چرا باید بروید؟”.
مازیار سیدنژاد، فعال کارگری توسط شعبه ۴ دادگاه انقلاب اهواز به ۳ سال حبس تعزیری محکوم شد. این حکم امروز در دادگاه انقلاب اهواز به وی ابلاغ شده است. جلسه نخست دادگاه این فعال کارگری پیشتر در اردیبهشت ۹۸ و جلسه دوم در مردادماه امسال برگزار شده بود.
روز شنبه ۱۵ آذرماه سه زندانی از بند سیاسی زنان زندان اوین به زندان قرچک ورامین تبعید شدند. سپیده فرهان و مژگان کشاورز از جمله این منتقل شدگان هستند. در ماههای اخیر تعداد زیادی از زنان زندانی از بند سیاسی زنان اوین به زندانهای دیگر فرستاده شدهاند.
بر اساس بخشنامه جدید رئیس قوه قضاییه ۱۵۷ زندانی سیاسی-امنیتی شامل آزادی زودهنگام یا کاهش محکومیت شدهاند؛ متاثر از این بخشنامه محسن دانشپور مقدم و پدرش، احمد دانشپور مقدم پس از تحمل حدود ۱۱ سال حبس طی هفتههای اخیر از زندان اوین شدند. همچنین زینب عالیپور که دوران محکومیت خود را در زندان قرچک ورامین سپری میکرد در تاریخ ۲۰ آبانماه متاثر از این بخشنامه آزاد شد. گیتا حر و سید مصطفی هاشمی زاده نیز مشمول این بخشنامه شده و به زندان نخواهند رفت.
کانون نویسندگان ایران همزمان با سالگرد اعتراضات آبان ۹۸، با نگارش بیانیه ای ضمن اعلام حمایت از خانواده قربانیان و زندانیان اعتراضات مردمی، خواستار آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی شد. این کانون ضمن انتقاد از پایمال کردن حق آزادی بیان و سرکوب اعتراضات مردمی، در بخشی از بیانیه خود نوشت، “از آبان گذشته تا به امروز نه تنها بهبودی در شرایط زندگی و معیشت مردم ایجاد نشده، بلکه وضع به مراتب بدتر و غیرقابل تحملتر شده است. شانههای مردم زیر فشار جانفرسای گرانی خرد شده و سقوط سرسامآور ارزش پول ملی در یک سال گذشته مردم فقیر را فقیرتر کرده و بسیاری دیگر را به زیر خط فقر رانده است. در چنین شرایطی بدیهی است که خواستههای مردم در آبان گذشته همچنان به قوت خود باقی باشد و مردمی که جانشان به لب رسیده و هیچ چشمانداز روشنی پیش روی خود نمیبینند، زبان به اعتراض بگشایند و مطالباتشان را بیان و حتی فریاد کنند.”