محمد حسین آهنگری، از بازداشت شدگان اعتراضات سراسری آبان ۹۸، دوران محکومیت خود را در زندان تهران بزرگ سپری میکند. وی در آبان ماه ۹۹ توسط شعبه ۱۰۱ دادگاه کیفری اسلامشهر به ۳ سال حبس محکوم و در تاریخ ۱۸ آذرماه ۹۹ حهت اجرای حکم به زندان تهران بزرگ منتقل شد.
روز شنبه ۲۲ خردادماه، سه زندانی سیاسی زندان تهران بزرگ به دلیل عدم رسیدگی به مطالبات خود کماکان در اعتصاب غذا هستند. خالد پیرزاده، سیزدهمین روز، حسین هاشمی، دوازدهمین روز و محمد ترکمانی یازدهمین روز اعتصاب غذای خود را سپری می کنند. با وجود بروز بسیاری از مشکلات جسمی و روحی که این اقدام اعتراضی به همراه دارد و تا سالها اثرات آن بر زندگی افراد باقی می ماند، بسیاری از زندانیان در ایران به عنوان آخرین راه برای رسیدن به خواستههایشان دست به اعتصاب غذای اعتراضی میزنند.
رضا سرولایتی، زندانی سیاسی و از بازداشت شدگان اعتراضات سراسری آبان ۹۸ دوران محکومیت خود را در زندان تهران بزرگ سپری میکند. آقای سرولایتی در شهریور سال گذشته توسط دادگاه انقلاب تهران در مجموع به ۱۹ سال حبس تعزیری محکوم شد که با استناد به ماده ۱۳۴، مجازات اشد یعنی ۱۰ سال از آن قابل اجرا بود. مجازات قابل اجرای این حکم در مرحله تجدیدنظر به ۸ سال زندان کاهش پیدا کرد.
حسین هاشمی، زندانی سیاسی و از بازداشت شدگان اعتراضات سراسری آبان ۹۸، که هم اکنون در زندان تهران بزرگ در حال تحمل دوران محکومیت ۵ ساله خود است با نگارش نامه ای از مشکلاتی می گوید که زندانیان و علی الخصوص بازداشت شدگان اعتراضات سراسری آبان ۹۸ در زندان تهران بزرگ با آن روبرو هستند. این زندانی سیاسی در نامه خود ضمن توصیف بخشی از مشکلاتی که این زندانیان با آنها روبرو هستند می گوید: “ما نه جاسوس دولت متخاصمیم و نه وطن فروش، تنها کارگرانی بودیم که دیگر به تنگ آمده بودیم از این همه ظلم و اینهمه بی عدالتی. خسته شدیم از بس درجا زدیم و هیچمان به همان هیچ تبدیل شد. خسته شدیم از بس جوانانمان را در سطل های زباله دیدم، یا معتاد در کف خیابان، یا خفته در گور. خسته شدیم از زنانی که تن خود را فروختند برای لقمه ای نان. خسته شدیم از اینهمه مغزی را که فراری دادند. ما برای غایت انسان در ایران جنگیدیم”.
زینب علی پور شهروند ساکن بهبهان، طی ابلاغیه ای به دادسرای عمومی و انقلاب این شهر احضار شد. خانم علی پور تیرماه سال گذشته در جریان تجمع اعتراضی در میدان بانک ملی بهبهان، بازداشت و مردادماه ۹۹ با تودیع قرار کفالت به صورت موقت و تا پایان مراحل دادرسی آزاد شده بود.
فرزین فولادی زندانی سیاسی و یکی از بازداشت شدگان اعتراضات سراسری آبان ۹۸، روز چهارشنبه ۱۸ فروردین ماه، از زندان تهران بزرگ به مرخصی کوتاه مدت اعزام شد. آقای فولادی پیشتر توسط شعبه ۱ دادگاه انقلاب شهریار به ۱ سال و سه ماه حبس تعزیری محکوم شد. از این میزان با استناد به ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، یک سال حبس به عنوان مجازات اشد قابل اجرا است.
حسین ریحانی، از بازداشت شدگان اعتراضات سراسری آبان ۹۸ دوران محکومیت ۳ ساله خود را در زندان تهران بزرگ سپری میکند. آقای ریحانی در تاریخ ۱۷ آذر ۹۸ توسط ماموران اطلاعات سپاه در منزل خود در شهرستان اسلامشهر بازداشت و به بازداشتگاه اطلاعات سپاه موسوم به بند دو الف زندان اوین منتقل شد. این شهروند نهایتا توسط شعبه ۱ دادسرای عمومی و انقلاب اسلامشهر به ۳ سال زندان محکوم شد.
روز سه شنبه ۱۰ فروردین، محمد آدم، مهدی وحیدی، مهدی باقری و ایمان مرزان بخش، زندانیان سیاسی و از بازداشت شدگان اعتراضات آبان ۹۸ ساعاتی پیش با صدور بخشنامه عفو و به صورت زودهنگام از زندان تهران بزرگ آزاد شدند. همچنین روز جمعه ۶ فروردینماه نیز امیر احسان قاضی، از بازداشتشدگان اعتراضات آبان ۹۸ به صورت زودهنگام از زندان تهران بزرگ آزاد شد.
رامین باقریان و سعید کاشانی، زندانیان سیاسی و از بازداشت شدگان اعتراضات آبان ۹۸ و دیماه ۹۶ همراه با دستکم ۳ زندانی سیاسی دیگر روز جمعه ۶ فروردینماه با صدور بخشنامه عفو و به صورت زودهنگام از زندان تهران بزرگ آزاد شدند. همچنین روز شنبه دستکم ۹ تن از بازداشت شدگان اعتراضات آبان ۹۸ طی تماسی تلفنی با خانوادههای خود از تعیین قرار کفالت برای آزادی موقت و تا زمان تعیین تکلیف بخشنامه عفو خبر دادند.
سال ۱۳۹۹ تصویری بارز از تداوم نقض حقوق بشر در ایران را روایت میکند. تهدید مستمر حق آزادی اندیشه و بیان، برخورد با معترضان مسالمتجو، افزایش فشار بر اتنیکها و اقلیتهای دینی و مذهبی، محاکمه و آزار کنشگران حقوق بشر و اعدام نوجوانان در ایران، معضل کودکان کار و فقدان الزام به رعایت حقوق زنان و اقلیتهای جنسی و جنسیتی در کشور، وضعیت دوتابعیتیها، وضعیت بد بازداشتگاهها و زندانها به ویژه در شرایط شیوع ویروس کرونا در کشور، بدرفتاری و شکنجههای مکرر بازداشت شدگان، وضعیت نابهسامان زندانها و شلاق زدن به عنوان مجازات در کنار محروم کردن زندانیان عقیدتی از دسترسی به امکانات پزشکی و تبعید شماری از زندانیان سیاسی از بند زنان زندان اوین به زندانهای سایر شهرستانها تنها نمونههایی از نقض روزمره حقوق بشر در ایران هستند.