رعد حمدانی، قصی خسرجی و سجاد دبات، سه تن از بازداشت شدگان اعتراضات آبان ۹۸ توسط دادگاه انقلاب دزفول مجموعا به ۴۰ سال حبس تعزیری محکوم شدند. این شهروندان هم اکنون بدون رعایت اصل تفکیک جرایم در زندان مسجدسلیمان بسر میبرند. یکی از مصادیق اتهامات این شهروندان به آتش کشیدن عکس علی خامنه ای عنوان شده است.
مژگان اسکندری، زندانی سیاسی روز سهشنبه ۱۶ دیماه به صورت زودهنگام از زندان قرچک ورامین آزاد شد. خانم اسکندری پیشتر در جریان اعتراضات آبان ۹۸ بازداشت و همراه با چهار شهروند دیگر ازجمله امیرحسین مرادی، سعید تمجیدی و محمد رجبی در دادگاه انقلاب تهران محاکمه شدند. خانم اسکندری نهایتا در این پرونده به ۳ سال حبس تعزیری محکوم شد.
دادگاه تجدیدنظر استان اردبیل میثم جولانی، فعال ترک (آذربایجانی) و یکی از بازداشت شدگان اعتراضات آبان ۹۸ را از اتهام مطروحه تبرئه کرد. آقای جولانی پیشتر در مرحله بدوی توسط شعبه ۱۰۲ دادگاه کیفری ۲ اردبیل به صورت غیابی به ۶ ماه حبس تعزیری و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شده بود. پس از وارد شناخته شدن اعتراض وی به نحوه دادرسی، دادگاه مجددا وقت رسیدگی تعیین کرد اما پس از دادرسی مجدد محکومیت او به ۱۳ ماه حبس تعزیری و ۷۴ ضربه شلاق افزایش یافت.
علی عزیزی، فعال ترک (آذربایجانی) توسط شعبه ۳ دادگاه انقلاب تبریز به ۶ سال حبس محکوم شد. در صورت تایید این حکم در مرحله تجدیدنظر، از این میزان ۵ سال زندان به عنوان مجازات اشد در خصوص وی قابل اجرا خواهد بود.
پرونده امیرحسین مرادی، سعید تمجیدی و محمد رجبی، سه تن از شهروندان بازداشت شده در جریان اعتراضات آبان ۹۸ پس از پذیرش درخواست اعاده دادرسی در دیوان عالی کشور، جهت رسیدگی مجدد به شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران به عنوان شعبه هم عرض رسیدگی ارجاع داده شد. این افراد که هماکنون در زندان تهران بزرگ بسر میبرند، پیشتر توسط دادگاه انقلاب تهران به اعدام و مجموعا ۳۸ سال زندان و ۲۲۲ ضربه شلاق محکوم شدهاند.
براساس اعلام قوه قضاییه، ۱۵۷ نفر از زندانیان سیاسی و امنیتی از جمله محکومین اعتراضات آبان ۹۸ عفو خواهند شد، اما به گفتهی وکلای این زندانیان گویا در عمل این اتفاق رخ نداده است و حتی افرادی که در این یکسال با وثیقه خارج از زندان بوده و یا پرونده آنها در حال رسیدگی بود راهی زندان شدند. به گفته مصطفی نیلی وکیل تعدادی از زندانیان اعتراضات آبانماه “فقط ۶۰ زندانی عفو خوردهاند که ۲۵ نفر از آنها نیز دراویش گنابادی بودند که تبعید آنها لغو شد”. احمدرضا حائری، فعال سیاسی با اشاره به اینکه هزار پرونده امنیتی مفتوح در دادسرای اوین وجود دارد، افزود “تصور من این است، عفوی در کار بوده اما کسانی را آزاد کردند که اساسا زندان نرفته بودند”. به گفته او امین وزیری، دادیار ناظر بر زندانیان سیاسی که خود را مسول اعطای مرخصی به زندانیان میداند، میگوید “من خودم دو سال است به مرخصی نرفتهام. شما زندانیان چرا باید بروید؟”.
مازیار سیدنژاد، فعال کارگری توسط شعبه ۴ دادگاه انقلاب اهواز به ۳ سال حبس تعزیری محکوم شد. این حکم امروز در دادگاه انقلاب اهواز به وی ابلاغ شده است. جلسه نخست دادگاه این فعال کارگری پیشتر در اردیبهشت ۹۸ و جلسه دوم در مردادماه امسال برگزار شده بود.
روز شنبه ۱۵ آذرماه سه زندانی از بند سیاسی زنان زندان اوین به زندان قرچک ورامین تبعید شدند. سپیده فرهان و مژگان کشاورز از جمله این منتقل شدگان هستند. در ماههای اخیر تعداد زیادی از زنان زندانی از بند سیاسی زنان اوین به زندانهای دیگر فرستاده شدهاند.
بر اساس بخشنامه جدید رئیس قوه قضاییه ۱۵۷ زندانی سیاسی-امنیتی شامل آزادی زودهنگام یا کاهش محکومیت شدهاند؛ متاثر از این بخشنامه محسن دانشپور مقدم و پدرش، احمد دانشپور مقدم پس از تحمل حدود ۱۱ سال حبس طی هفتههای اخیر از زندان اوین شدند. همچنین زینب عالیپور که دوران محکومیت خود را در زندان قرچک ورامین سپری میکرد در تاریخ ۲۰ آبانماه متاثر از این بخشنامه آزاد شد. گیتا حر و سید مصطفی هاشمی زاده نیز مشمول این بخشنامه شده و به زندان نخواهند رفت.
کانون نویسندگان ایران همزمان با سالگرد اعتراضات آبان ۹۸، با نگارش بیانیه ای ضمن اعلام حمایت از خانواده قربانیان و زندانیان اعتراضات مردمی، خواستار آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی شد. این کانون ضمن انتقاد از پایمال کردن حق آزادی بیان و سرکوب اعتراضات مردمی، در بخشی از بیانیه خود نوشت، “از آبان گذشته تا به امروز نه تنها بهبودی در شرایط زندگی و معیشت مردم ایجاد نشده، بلکه وضع به مراتب بدتر و غیرقابل تحملتر شده است. شانههای مردم زیر فشار جانفرسای گرانی خرد شده و سقوط سرسامآور ارزش پول ملی در یک سال گذشته مردم فقیر را فقیرتر کرده و بسیاری دیگر را به زیر خط فقر رانده است. در چنین شرایطی بدیهی است که خواستههای مردم در آبان گذشته همچنان به قوت خود باقی باشد و مردمی که جانشان به لب رسیده و هیچ چشمانداز روشنی پیش روی خود نمیبینند، زبان به اعتراض بگشایند و مطالباتشان را بیان و حتی فریاد کنند.”